ການລອຍກະໂທງ ຫຼື ໄຫຼເຮືອໄຟນີ້ ເປັນການບູຊາແມ່ນໍ້າກໍຄືທາດທັງ 4 ຄື: ດິນ, ນໍ້າ, ລົມ, ໄຟ ແມ່ນໍ້າ ເປັນສິ່ງທີ່ໃຫ້ຄຸນຄ່າຕໍ່ທຸກສິ່ງທີ່ມີຊີວິດເປັນຕົ້ນ ມະນຸດ ແລະ ຊີວະນາໆພັນ ພ້ອມເປັນການບູຊາພະຍານາກຕື່ມອີກ.
ຕາມຕຳນານໄດ້ເລົ່າຂານກັນມາວ່າ: ພະຍານາກເປັນສັດທີ່ມີອິດທິລິດ ແລະ ມີຄວາມສັດທາຕໍ່ພຸດທະສາສະໜາຫລາຍທີ່ສຸດ ໃນພຸດທະປະຫວັດ ພະຍານາກ ໄດ້ແປງກາຍມາ ເປັນມະນຸດແລ້ວໄປບວດ, ແຕ່ພາຍຫຼັງ 7 ວັນຕໍ່ມາ ຮ່າງກາຍເລີຍກັບກາຍເປັນພະຍານາກ. ເມື່ອພະພຸດທະເຈົ້າເຫັນເປັນດັ່ງນັ້ນກໍເລີຍຕັດວ່າ: ພະຍານາກ ບໍ່ສາມາດທີ່ຈະບວດໄດ້ເພາະວ່ານາກ ເປັນສັດ ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ພະຍານາກກໍວິງວອນນໍາພະອົງວ່າ “ເຖິງວ່າຈະບໍ່ໃຫ້ຜູ້ຂ້າບວດ, ແຕ່ກໍຂໍຝາກຊື່ໄວ້ນໍາສາສະໜາພຸດນີ້ຕະຫຼອດໄປ”.
ດ້ວຍເຫດນີ້, ໃນປັດຈຸບັນຢູ່ຕາມວັດວາຕ່າງໆ ມີຮູບປັ້ນພະຍານາກປະດັບປະດາຢູ່ ແລະ ຜູ້ທີ່ຈະບວດເປັນພະພິກຂຸສົງກໍຕ້ອງໄດ້ບວດເປັນນາກກ່ອນ. ເຊື່ອກັນອີກວ່າ: ເປັນປະເພນີທີ່ຈັດຂຶ້ນເພື່ອບູຊາຮອຍພະພຸດທະບາດຂອງພະສຳມາສຳພຸດທະເຈົ້າ ຕອນສະໄໝພະອົງສະເດັດໄປແຄມຝັ່ງແມ່ນ້ຳເຊິ່ງເປັນທີ່ຢູ່ອາໄສຂອງພະຍານາກ. ຕອນນັ້ນ, ພະອົງໄດ້ສະແດງທຳໃຫ້ແກ່ພະຍານາກຟັງຢູ່ເມືອງບາດານ ແລ້ວພະຍານາກໄດ້ຂໍໃຫ້ພະພຸດທະອົງປະທັບຮອຍພະບາດເອົາໄວ້ແຄມຝັ່ງແມ່ນ້ຳແຫ່ງນັ້ນ.
ຕໍ່ມາບັນດາເທວະບຸດເທວະດາມະນຸດ ແລະ ສັດທັງຫຼາຍຕ່າງກໍພາກັນມາ ຂາບໄຫວ້ຮອຍພະພຸດທະບາດ. ນອກຈາກນີ້ ຍັງເປັນການບູຊາຕອບແທນບຸນຄຸນ ແລະ ຂໍຂະມາລາໂທດພະແມ່ຄົງຄາ (ແມ່ນ້ຳ) ທີ່ພວກເຮົາໄດ້ຊົມໃຊ້ ໄດ້ອຸດຈາລະປັດສະວະລົງໃສ່ແມ່ນ້ຳ ທັງເພື່ອກຳຈັດປັດເປົ່າສິ່ງທີ່ບໍ່ດີທັງຫລາຍທັງປວງພະຍາດພະເຍົາໃຫ້ຕົກນຳໄຟໄຫລນ້ຳໄປ.
ສໍາລັບການລອຍກະໂທງ ແລະໄຫຼເຮືອໄຟ ຢູ່ ນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ ໃນຕອນຄໍ່າຂອງມື້ບຸນອອກພັນສາປະວາລະນານັ້ນ, ແຕ່ລະຄອບຄົວ ກໍພ້ອມກັນເຮັດເຮືອໄຟນ້ອຍໆທີ່ເຮັດດ້ວຍກາບກ້ວຍ ແລະ ໃບຕອງ ຢູ່ໃນເຮືອໄຟ ມີດອກໄມ້, ທູບ, ທຽນ ແລ້ວນຳໄປລອຍລົງແມ່ນ້ຳໃກ້ບ້ານໃຜລາວ. ຖ້າບ້ານໃດບໍ່ມີແມ່ນ້ຳກໍຈະໄຫຼເຮືອໄຟໂຄກຄືເຮັດຄ້າຍຄືກັບເຮືອນ້ອຍໆ ໄຕ້ທູບ, ໄຕ້ທຽນ, ດອກໄມ້ ແລະ ນຳໄປຕັ້ງໃສ່ໜ້າເຮືອນຂອງຕົນ ເພື່ອໃຫ້ທຸກຄົນພາຍໃນຄອບຄົວໄດ້ມາຮ່ວມອະທິຖານຂໍສິ່ງດີໆ ໃນຊີວິດ.